تقدیم به عشقم

به يادش باده مينوشم که با دردش هم اغوشم 
به يک جرعه به صد جرعه نشد دردش فراموشم
بگو اي مهربون ساقي به اون نامهربون يارم
به حق حرمت مستي بياد امشب به ديدارم
بيا اي سوته دل ساقي به مستي بي ملالم کن
خدايا امشب اين مي رو حالام کن حلالم کن

غريبي موند وتنهايي از اين غربت دلم تنگه
بيا ساقي پناهم ده که سقف اسمون سنگه
مبادا رفيق امشب نگيري ساغر از ساقي
نميدوني چه کوتاه  شب مستي و مشتاقي

خدايا درد عشق امشب تو قلبم اشيون کرده
به مي محتاج محتاجم که مي درمان هفت درده
بيا اي سوته دل ساقي به مستي بي ملالم کن
خدايا امشب اين مي رو حالام کن حلالم کن

دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌

من همون گنجشک کوچولو هستم که منو به خاطر صداقتم از لونه ات روندی...

شاید هم گناه دیگه ای داشتم ، اما لازم نبود به خاطر من لونه ات رو به آتیش بکشی...

من به خود نامده ام که به خود باز روم     آنکه آورد مرا باز برد در وطنم

اگه گفته بودی برو دیگه نمی خوام روی بوم خونه ی من جیک جیک کنی ، می رفتم، اگه گفته

 بودی برو دیگه یه گنجشک دل نازک نمی خوام ، می رفتم ، اگه گفته بودی دیگه از دیدنم سیر

شدی ، می رفتم ... لازم نبود این جوری به آتیشم بکشی...

حالا هم دیر نشده ... میرم و دیگه نمی یام...

حدس می زنم شبی مرا جواب می کنی      و قصر کوچک دل مرا خراب می کنی

سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای            ولی برای رفتنت عجب شتاب می کنی

من از کنار پنجره تورا نگاه می کنم               وتو مرا به نام دیگری خطاب می کنی

چه ساده در ازای یک نگاه پاک وماندنی         هزار مرتبه مرا ز خجلت آب می کنی

به خاطر تو من همیشه با همه غریبه ام        تو کمتر از غریبه ای مراحساب می کنی

وکاش گفته بودی از همان نگاه اولت          که بعد من دوباره دوست انتخاب می کنی

ای کلمه ها ! فرار نکنید... چرا می گریزید؟!... اندوه مرا ببینید و ترحم کنید به این قلب تنها... آخر چرا؟؟ لرزش دستانم را ببینید، افکار مغشوشم را ببینید، تپش های کوبنده قلبم را ببینید ، چشم های نمناکم را ببینید... آخر چرا از من می گریزید؟؟

دقیقه ها بگذرید که گردش شما پتکی است که بر کالبد من فرود می آید.

خسته ام و منتظر . منتظر رهگذری تا مرا بیابد و از این مهلکه رهایی دهد.

دقیقه ها یاری دهید این درمانده ی در راه مانده را که جزاو کسی را ندارد.

اگر او نیز نیاید... آه ... ای اشکها طاقت بیاورید... فرصت پرپر شدن زیاد دارید.

دیگر این قلب تاب تحمل انتظار را ندارد. سخت است ، سخت است... دوری ا ز او دوری از معبودم و دوری از محبوبم، از معشوقم، سخت است او را نبینم و سر بر این خاک بنهم ...

من به خاکستر نشینی عادت دیرینه دارم...

دقیقه ها بگذرید که گردش شما پتکی است که بر کالبد من فرود می آید.

خسته ام و منتظر . منتظر رهگذری تا مرا بیابد و از این مهلکه رهایی دهد.

دقیقه ها یاری دهید این درمانده ی در راه مانده را که جزاو کسی را ندارد.

اگر او نیز نیاید... آه ... ای اشکها طاقت بیاورید... فرصت پرپر شدن زیاد دارید.

دیگر این قلب تاب تحمل انتظار را ندارد. سخت است ، سخت است... دوری ا ز او دوری از معبودم و دوری از محبوبم، از معشوقم، سخت است او را نبینم و سر بر این خاک بنهم ...

من به خاکستر نشینی عادت دیرینه دارم...

کاش غربت لحظه های تنهایی ام را درک می کردی، نمی دانم شاید هم از این دل غمگینم خبر داری و دم نمی زنی...

کاش اشک های آتشینم را می دیدی ، نمی دانم شاید هم وسعت بی کسی ام را لمس کرده باشی...

کاش می توانستم حرف هایم را در گوش تو زمزمه کنم ... کاش می توانستم سر بر شانه هایت بگذارم و اشک بریزم ... کاش می توانستم در آغوشت دمی بیاسایم ... کاش می توانستم دستان مهربانت را در دست بگیرم ... کاش آفتاب نگاهت ، یخ غصه هایم را آب می کرد ... کاش آرامش سکوتت فریاد های دلم را خاموش می کرد ... کاش شیرینی لبخندت تلخی جدایی را از کامم پاک می کرد ... کاش وجودت از خیالم فراتر می رفت ... و کاش می توانستم تو را داشته باشم ...

تا حالا شده اسم یه نفر قسم راستت باشه؟؟ شده آنقدر بهش مطمین باشی که باهاش از آب هم زلال تر بشی ، از آیینه هم صادق تر؟؟

 شده فکر کنی براش عزیزی ، براش مهمی ؟؟ شده فکر کنی جز اون کسی رو نداری و جز تو کسی رو نداره؟!!  شده آخر سر کاخ خیالت رو سرت خراب بشه؟؟؟!!!!!!!!

آخر سر نامردی کنه ، آخر سر تنهات بذاره ، آخر سرتو بمونی و یه دنیا حسرت؟؟ آخر سر از هر چی آب زلاله ، از هر چی آیینه ی پاکه ، از هر چی صداقته بدت بیاد؟؟!! شده تو چشمات بهت بگه دوستت داره ، ولی آخر سر ...

شده یا نشده؟؟؟

گاهی فکر می کنم این دنیا هیچه و آدم هاش از هیچ هم هیچ تر...

عالم همه هیچ و انسان همه هیچ              ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ

هیچ کدوم ارزش یه حرف راست ، یه نگاه مهربون و یک قلب صاف و ساده رو ندارن ، ولی تکلیف اون آدم هایی که دلشون مثل گنجشک می مونه چیه؟!!

یه قلب نازک و شکستنی کجا تاب این همه نامردی رو داره؟!!

آنقدر خودم رو بهت نزدیک می دیدم که تو هر قدم اسمت رو لبم بود... ولی اشتباه بود...

آنقدر دوستت داشتم که تاب غصه ات رو نداشتم ... ولی اشتباه بود...

تب نکردی ولی من داشتم برات جون می دادم... ولی اشتباه بود...

پيش روی چشمانم.يک درخت و يک جاده

انتظار چون طوفان.تکيه بر دلم داده

بی حضورت ای خورشيد!سربه صخره می کوبند

ابرهای باران زا.موجهای آزاده

کوچه کوچه می گردد.ماه هم به دنبالت

گرچه اهل اينجا نيست.اين دهاتی ساده

شاعرانه بايد داد.دل به آتش عشقت

عاشانه بايد بود در کنارت آماده

با تو می شود خوشبو روز و شب ولی بی تو

می کشد به روی زخم روزگار سمباده

پيش پايت ای مولا.عاشقانه .بی پروا

سر به خاک می سايند سروهای آزاده

هـر که عاشق شـد جفـا بسيار مي بايد کشيد    

 بهـر يک گل منّت از صد خـار مي بايد کشيـد 

     مـن به مرگـم راضي ام امـّا نمي آيـد اَجـل

                    با غم عشقت چه کنم بمونم یا بمیرم

            اشکامو پاک کنم یا نه گریه رو از سر بگیرم

                                                اشکامو پاک کنم یا نه دوستم داری یا نداری؟؟

              تکلیف عشقمون چیه عاشقی و مسافری ؟!

                                                به جز با تو بودن زندگی نبا شد بهتر است . !

            و اما ... بدان از ته قلبم دوستت دارم و دور بودن از تو برایم فاجعه هستش .

اين دست من از خاک است    هم خاک شود روزي

          شايد بکند يادم                       غمناک شود روزي...

    اگر ماه بودم ، به هر جا كه بودم

                                      سراغ تو را از خدا مي گرفتم .

                    وگر سنگ بودم ، به هر جا كه بودي ،

          سر رهگذار تو جا مي گرفتم .

              اگر ماه بودي – به صد ناز – شايد

               شبي بر لب بام من مي نشستي

             وگر سنگ بودي ، به هرجا كه بودم

                   مرا مي شكستي ، مرا مي شكستي !

گاهی که دلم تنگ می شود

دست هایم را در جیب هایم میکنم

ودر خیابان های خلوت راه می روم و سوت میزنم

اما تو نمی تونی جلو گریه ات را بگیری

اگر می خواهی قدم بزنی

بگذار بارانی شود

تا اشک هایت را کسی نبیند...

عشق

آه که هر کس در هر گوشه و کناری می کوشد تا به گونه ای ، گرمای

دلپذيرآن را در قلب خود حس کند.

مگر خود تو بارها با چشمانی پر از اشک به آسمان چشم ندوخته ای

و آهی از دل نکشيده ای؟؟

به راستی چند بار از سر کوچه يا خيابانی گذر کرده ای

و نگاهی آغشته به درد به آن انداخته ای؟؟

چند بار در نيمه های شب دست به سوی ستارگان گشوده ای تا سوار بر بال روياهايت ،

لطافت وجود معشوق را بر سر انگشتانت حس کنی؟؟؟

عاشقی دردی است که بی آن ، نه من ، نه تو و نه هيچ انسانی را که

قلبی در سينه داشته باشد، يارای گذر دوران زندگانی نيست.

من تمام شدم ... بی آن‌که از کسی يا چيزی دل‌گير باشم ، تمام شدم . ... ناگهان احساس کردم تمامی فصل‌ها ، بايد فصل بد تنهايی باشند . ... ناگهان پنجره‌های بزرگ خانه‌ی رويايی‌ام رنگ سياهی گرفت ، سياه شد ، آسمان سياه شد ، خورشيد سياه شد ، .... و اکنون به سوگ نشسته‌ام ... تنها ... بی‌همدمی که تسلی خاطرم باشد ... چگونه بسرايم اين سوگ عظيم را ... چقدر تمامی لحظه‌ها برايم طولانی ، بی‌هوده، ‌زشت و نفرت‌انگيز شده‌اند ... من سوگوارم ... سوگوار مهربانی‌ام ... من ... منی که هميشه از پايان شروع کرده‌ام ... آن‌گاه که همه چيز تمام شده به نظر می‌آمد ، آن‌گاه که مهربانی در مهجوريتی مضاعف قرار می‌گرفت ، تلاش ميکردم که پيوندهای مهر را ـ چه بين ديگران با ديگران و چه بين خودم با ديگران ـ استوار نگهدارم . تلاش ميکردم پيوندهای گسسته را دوباره برقرار کنم. ...من سوگوارم و ديگر توان و اميدی باقی نمانده است ... من سوگوار خويشم و چه غم جانکاهی است تنها و بی‌همدم به سوگ خويش نشستن ... من تمام شدم ...

می‌خواهم رها شوم
از آنچه می‌آزاردم
و از ورای روياها
بياويزم به ريسمان نياز

می‌خواهم انتظار چشمانم را بسرايم
که دير زمانی‌است آسمان آرزويم را می‌پايند

خسته‌ام ديگر
از شهابهای خيره کننده‌ی زود گذر

دريغ
دريغا به اين روزگار
که واژه‌های مهربانی‌اش
آبستن حجمی غريب از جدايی‌اند

ديگر تمام شد
بر من مينديش
که در تونل بی انتهای زمان گم شده‌ام
و اين دل را
ديگر يارای محبت نيست

ای کاش توانی بود به انتظار

..... می‌خواهم رها شوم

با تمام وجود دوستت دارم ومیپرستمت

سهم من بوسه ی گل نيست سهم من زخمه يه خاره

سهم من كجا نسيمه سهمه من موج و غباره

خيلی تنهام خيلی تنهام چكنم

 ميخوام خراب تو بشم خوردو خرابم نكنی

قصه ی خواب تو بشم با غصه خوابم نكنی

ميخوام كه مال من بشی منو جوابم نكنی

شهر خيال من بشی قصد عذابم نكنی

تو دله تنگت هرچيه بريز رو زخمه دله من...

آنگاه که من اشکی ز بر چاهی می ریختم

ای گل امیدم،اشکهایم را برای تو می ریختم

تو کجا بودی من در نگاه ،تو را نمی دیدیم

اشکهایم به زمین می ریخت، تو را نمی دیدم

وقتی که خوابی نیمه شب تو را نگاه می کنم

بوی تنت می پیچد ودنیا معطر می شود

گیسوت تابی میخورد می لغزد از بازوی تو

از شانه جاریمی شودچون آبشاری موی تو

چون نسترن در بسترم می گسترانی بوی خود

من را نوازش می کنی بر مهربان زانوی خود